Wiadomo też, że po upadku drugiego powstania sycylijskiego prokonsul Akwiliusz zamierzał rzucić ocalałych niewolników na pożarcie zwierzętom.

mały|Gladiatorzy i skazańcy walczą ze zwierzętami, mozaika z Zalitan (Libia) Z I w. p.n.e. pochodzą pierwsze wzmianki źródłowe o uśmiercaniu poprzez , przy okazji igrzysk, pospolitych przestępców. Źródła do tego okresu stanowią, m.in., niektóre pisma Cycerona. Pompejusz Wielki w ramach wystawianych przez siebie igrzysk zorganizował starcie skazańców ze słoniami. Najprawdopodobniej początkowo przy okazji nie oznaczało rzucania przeciwko zwierzętom bezbronnych ludzi; otrzymywali oni pewne przeszkolenie i wyposażenie. Z przyczyn logistycznych można było organizować wyłącznie przy okazji igrzysk i wówczas mogło ono stanowić formę wykonania wyroku. Jednocześnie jako forma publicznej rozrywki stanowiło element polityki społecznej. Z reguły karę tę wymierzano sprawcom najcięższych przestępstw. Uznawano ją za równorzędną pod względem surowości karom ukrzyżowania bądź spalenia.