Opinie krytyków Dzieło zostało poddane wielu krytycznym ocenom w latach od jego odkryciu. Oceniali je uczeni, biografowie, a także ówcześni pisarze. Analizy były rozbieżne, po części z uwagi na to, że pierwsza wersja bazowała na błędach redakcyjnych. Dzieło określano głównie jako przypowieść moralną, alegorię teologiczną, książkę biograficzną, testament autora, a także wyróżniano motywy biograficzne, homoseksualne i polityczne.

Angielski poeta W.H. Auden czytał nowelę jako alegorię teologiczną. Claggart będący wcieleniem diabła próbuje skusić Budda, biblijnego Adama, do złego czynu. W jego ocenie, jeśli czytelnik ma wiele pytań po przeczytaniu książki, nie jest to przejaw błędów autora, a niemożność wyjaśnienia religijnego paradoksu mesjasza. Melville na stronach noweli próbuje zmienić nieświadomego bohatera w zbawiciela, ale nie jest w stanie jednoznacznie pokazać momentu przemiany i robi to „poza sceną” w ostatniej rozmowie Budda z kapitanem. Francuski pisarz Albert Camus, opisując autora jako jednego z największych geniuszy Zachodu, przyrównał książkę do Moby Dicka. Obie omawiają upadek człowieka, jednocześnie wychwalając życie na każdej stronie, są źródłem siły i współczucia. Są w nich bunt, akceptacja, bezgraniczna miłość, pasja do urody i treść najlepszej jakości. E.M.