I powstanie niewolników na Sycylii – pierwsze duże wystąpienie zbrojne niewolników przeciwko Republice Rzymskiej, trwające od ok. 135 do 132 p.n.e..
Głównym źródłem wiedzy na temat powstania są zapiski Diodora Sycylijskiego, a konkretnie ich kompilacje pióra Focjusza i Konstantyna Porfirogenety, ponadto informacje na temat wojny zawierają pisma Liwiusza, Juliusza Obsequensa, Orozjusza, Appiana i innych autorów. Jako główne powody powstania Diodor podawał rozprzężenie władzy na wyspie oraz samowolę i okrucieństwo lokalnych panów.
Pewne źródła wskazują na to, że pierwsze syndromy powstania mogły pojawiać się już około 139 p.n.e. Chronologia powstania nie jest oczywista i niektórzy badacze postulowali uznanie jako daty jego wybuchu nawet 143 p.n.e. Rewolta zbiegła się w czasie ze sprawą Grakchusa, związaniem sił rzymskich w Iberii oraz erupcją Etny. Za jej początek uważa się zdobycie przez oddział czterystu niewolników miejscowości Enna na Sycylii w 135 p.n.e.
Powstańcy stanowili grupę wielonarodowościową, pochodzącą z różnych terenów podbitych przez Rzymian;