część stanowili wygnani z Rzymu około 140 p.n.e. Żydzi i Chaldejczycy. Głównym przywódcą buntu był niewolnik pochodzenia syryjskiego Eunus, choć lokalne ogniska powstania obierały swoich własnych wodzów. Eunus był na wyspie powszechnie uważany za czyniącego magię, zdaniem jemu współczesnych posiadał również dar jasnowidzenia i potrafił rozmawiać z bogami; jego wspólnicy uważali go za wybrańca syryjskiej bogini Atargatis. Jeszcze przed wybuchem powstania cieszył się on wysokim poważaniem wśród sycylijskich niewolników i został przez nich poproszony o objęcie dowództwa. Po zajęciu Enny został obwołany królem i przyjął imię Antioch. Jego najbliższymi doradcami byli Hermiasz i Zeuksis. Podług zapisków historyków z epoki po zajęciu miasta Antioch miał do dyspozycji około 10 000 ludzi.
Zasadniczo na teatr wojenny składały się dwa osobne fronty: wschodni i zachodni. Zachodnia część wyspy pozostawała pod kontrolą grup niewolników-pasterzy, z kolei wschodnia była terenem działań głównie zbuntowanych pracowników rolnych pod wodzą Eunusa. Na zachodzie najważniejszą postacią powstania był Kleon z Cylicji. Około miesiąca po zdobyciu Enny ci dwaj przywódcy połączyli swoje siły, co spowodowało znaczną eskalację konfliktu i zmusiło decydentów w Rzymie do podjęcia stanowczych działań.