W październiku 1940 zwolniony z funkcji przez gauleitera Gustava Simona, wkrótce potem komisję zlikwidowano. Następnie był internowany w Niemczech, gdzie nawiązał kontakty z przedstawicielami miejscowego ruchu oporu.
Po wojnie został szefem misji dyplomatycznej Luksemburga w randze pułkownika przy Sojuszniczej Radzie Kontroli Niemiec. Od 1946 był ministrem pełnomocnym Luksemburga w Bonn (od 1951 w randze ambasadora), w 1951 przeszedł do kierowania stałym przedstawicielstwem przy Pakcie Północnoatlantyckim. Od 10 sierpnia 1952 do rozwiązania 6 lipca 1967 członek Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, odpowiadał m.in. za stosunki zewnętrzne.
Jego imieniem nazwano ulicę w mieście Luksemburg. Autor kilku publikacji książkowych.
Odznaczenia Odznaczony m.in. Orderem Korony Dębowej II klasy (1960), Orderem Zasługi Adolfa Nassauskiego II klasy, Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec I klasy (1951), Orderem Oranje-Nassau II i III klasy, Legią Honorową V klasy,Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi dla Republiki Austrii, Orderem Korony II klasy, Orderem Zasługi Republiki Włoskiej II klasy oraz Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego II klasy.
Przypisy