Od lipca 1942 do kwietnia 1944 osadzony w obozie jenieckim w Sint-Michielsgestel, później działał w podziemnych środowiskach opozycyjnych w Groningen.
Po wojnie początkowo administracja wojskowa odmawiała mu obejmowania urzędów ze względu na działania podczas II wojny światowej, jednak w 1947 został retroaktywnie honorowo zwolniony ze służby cywilnej. Podjął działania na rzecz federalnej Europy, został działaczem Ruchu Europejskiego. Kierował krajowym komitetem ds. planowania przestrzennego, a od 1951 do 1959 przewodniczył Holenderskiemu Komitetowi Olimpijskiemu, podczas jego kadencji państwo zbojkotowało Letnie Igrzyska Olimpijskie 1956 ze względu na radziecką inwazję na Węgry. W 1952 został dyrektorem ds. integracji w ramach dyrekcji generalnej handlu zagranicznego, był szefem holenderskiej delegacji na konferencję negocjującą traktaty rzymskie. W latach 1958–1962 stały przedstawiciel przy Wspólnotach Europejskich. Od 15 grudnia 1962 do likwidacji 8 lipca 1967 członek Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, odpowiadał m.in. za konkurencję. W 1968 objął fotel reprezentanta Wspólnot Europejskich w Wielkiej Brytanii, zajmował go do 1971. Opublikował ponadto kilka książek i liczne artykuły.
Dwukrotnie żonaty. Jego imieniem nazwano polder Linthorst Homanpolder.