W międzyczasie, w 1920 roku, ks. Sapiński został mianowany mansjonarzem, a wkrótce potem penitencjarzem przy kościele Mariackim. W 1925 roku odbył podróże do Czech i Włoch. Relacje z nich publikował najpierw w „Dzwonie Niedzielnym” (pod pseudonimem Stanisław Zagórzański), a potem wydał w obszernym dzienniku zatytułowanym Garść ziemi obcej (1927).

Duszpasterz akademicki mały|366x366px|Wnętrze kolegiaty św. Anny, która stała się siedzibą duszpasterstwa akademickiego

Pod koniec roku akademickiego 1926/1927 przedstawiciele kilku stowarzyszeń akademickich działających przy Uniwersytecie Jagiellońskim zwrócili się do abpa Adama Sapiehy z prośbą o ustanowienie dla nich osobnego kapelana. Arcybiskup po konsultacjach z profesorami Wydziału Teologicznego zdecydował, by powierzyć tę funkcję ks. Stanisławowi Sapińskiemu. Znany był on z utrzymywania dobrych kontaktów z młodzieżą akademicką, posiadał tytuł naukowy, a poza tym jego proboszcz, ks. Józef Kulinowski, nie pałał do niego szczególną sympatią i chętnie zatrudniłby na jego miejsce innego kapłana. 4 sierpnia 1927 roku książę arcybiskup Sapieha ustanowił więc Sapińskiego penitencjarzem przy kolegiacie św. Anny, gdzie miał on łączyć obie funkcje.