Jednak Sapiński w liście z 15 września prosił o pozostawienie go na dotychczasowym stanowisku przy kościele Mariackim:

Argumentował także, że w kościele św. Anny nie znajdzie odpowiednich funduszy do realizacji celów duszpasterskich ani miejsca, w którym mógłby pomieścić księgozbiór liczący 6 tysięcy pozycji. Ponadto prosił o udzielenie rocznego urlopu od obowiązków duszpasterskich z prawem do pobierania pensji. Książę metropolita przystał na te propozycje, wydając oficjalny dekret 22 września 1927 roku. Choć więc siedzibą duszpasterstwa stała się kolegiata św. Anny, ks. Sapiński mógł wciąż rezydować przy kościele Mariackim. Sapiński przedstawił także arcybiskupowi sześciopunktowy plan, w którym określał, jak zamierza realizować swoją funkcję:

13 grudnia u księcia metropolity Sapiehy odbyło się spotkanie, na którym powołano do życia komitet porozumiewawczy Akademickich Stowarzyszeń katolickich pod przewodnictwem ks. Sapińskiego. Miał on koordynować pracę różnych zrzeszeń działających na terenie Krakowa. Sapiński stronił jednak od najliczniejszych osobowo solidacji, skupionych głównie wokół księży jezuitów. Uważał je bowiem za organizacje przestarzałe, niezdolne do pociągnięcia młodzieży. Chętnie współpracował natomiast z Odrodzeniem – organizacją założoną w 1904 roku, której krakowskie koło funkcjonowało od roku 1922.