Sapiński od roku akademickiego 1928/1929 kierował w nim sekcją filozoficzno-religijną. Związanie się duszpasterza akademickiego z jedną organizacją miało jednak swoje negatywne skutki. Odrodzenie, mimo deklarowanej apolityczności, było dość powszechnie wiązane z chrześcijańską demokracją. Z tego powodu niechętnie współpracowali się z nim studenci o poglądach narodowych, którzy woleli przyłączyć się do solidacji. Ostatecznie te polityczne antypatie stały się jedną z przyczyn porażki Komitetu, który nie zdołał odegrać donioślejszej roli w życiu religijnym Krakowa.

1 września 1932 Sapiński został formalnie przeniesiony kościoła św. Anny, gdzie do 11 marca 1939 pozostał administratorem penitencjarii. Funkcję duszpasterza akademickiego pełnił do końca 1935 roku, następnie stanowisko to objął ks. Tadeusz Kurowski. Sapiński pozostał mansjonarzem przy kościele św. Anny, nie otrzymał także żadnych nowych obowiązków duszpasterskich – miał jedynie pomagać nowemu duszpasterzowi akademickiemu. Mógł więc w końcu w całości poświęcić się wybudowanemu przez siebie domowi oraz działającemu przy nim Związkowi Promienistemu.