W styczniu 1944 roku został skierowany do Jefriemow, gdzie od 5 stycznia p.o. dowódcy, a 22 stycznia 1944 roku został dowódcą 2 Czechosłowackiej Samodzielnej Brygady Desantowej, na czele tej brygady wziął udział w operacji dukielskiej, a 26 września 1944 roku wraz z brygada został przerzucony na Słowację, gdzie do 28 października walczył w Słowackim powstaniu narodowym. Po upadku powstania wraz ze swoimi żołnierzami wycofał się w góry, gdzie brał udział w walkach partyzanckich do 19 lutego 1945 roku, gdy do terenu jego działania dotarły oddziały Armii Czerwonej.

Następnie odszedł do I Czechosłowackiego Korpusu, a w dniu 7 marca 1945 roku został dowódcą nowo tworzonej 2 Dywizji Piechoty w Kieżmarku, a którą tworzony na bazie 2 Brygady Desantowej. W kwietniu 1945 roku został odsunięty od dowodzeni i wszczęto przeciwko niemu proces w sprawie utratę batalionu z jego brygady. W maju 1945 roku przybył jednak do wyzwolonej Pragi i rozpoczął pracę w MON. W dniu 23 lipca 1945 roku skierowany został do ośrodka szkolenia wojsk w Milovicach, gdzie był komendantem do lutego 1949 roku. W tym czasie w okresie od 1 marca do 30 maja 1948 roku ukończył wyższy kurs dowodzenia w Pradze.