Starała się przy tym z taktem i zrozumieniem odnosić do żydowskich tradycji i stosunków społecznych – niekiedy stanowiących przeszkodę w zwalczaniu tyfusu. W szczególności starała się aktywnie angażować żydowskie społeczności w prewencję i zwalczanie epidemii. Z jej inicjatywy na krakowskim Kazimierzu uruchomiono nocne schronisko dla podróżnych i uchodźców oraz klinikę ambulatoryjną. Przypisuje się jej zasługę uwolnienia od tyfusu żydowskich dzielnic Krakowa.
Jej sukcesy wywarły duże wrażenie na kierownictwie Jointu. We wrześniu 1921 roku została mianowana kierownikiem Wydziału Edukacji Zdrowotnej i Propagandy w warszawskim oddziale tej organizacji. Była jedną z inicjatorek utworzenia Towarzystwa Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej w Polsce (TOZ). Początkowo odrzuciła jednak ofertę objęcia wysokiej pozycji w jego strukturach. Ostatecznie w listopadzie 1922 roku została jednak przeniesiona ze struktur Jointu do TOZ. Przez następne trzy lata piastowała stanowisko dyrektora zarządzającego TOZ.