W październiku 1918 roku, na miesiąc przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości, opuściła Kijów i udała się do Warszawy.
Okres międzywojenny W odrodzonej Polsce posługiwała się imieniem Zofia. Niemniej nigdy nie wyrzekła się żydowskiej tożsamości. W oficjalnych dokumentach konsekwentnie podawała narodowość żydowską, a w latach 30. zaczęła również używać drugiego imienia Sara.
Prawdopodobnie w 1919 roku została zmobilizowana w szeregi Wojska Polskiego. Wkrótce została także zaangażowana w działalność pomocową organizowaną pod auspicjami American Jewish Joint Distribution Committee (Joint). W kwietniu 1920 roku oddelegowano ją do Krakowa z zadaniem zorganizowania sekcji sanitarnej przy lokalnym oddziale Żydowskiego Komitetu Pomocy. Jej głównym zadaniem było zwalczanie epidemii tyfusu plamistego, który szerzył się w tym czasie w Zachodniej Galicji. Zajmowała się m.in. organizacją akcji edukacyjnych, higienicznych i dezynsekcyjnych oraz tworzeniem placówek sanitarnych i medycznych. Korzystając z uprawnień, które posiadała, będąc wojskowym lekarzem działającym na podstawie upoważnień Naczelnego Nadzwyczajnego Komisariatu ds. walki z epidemiami, umiejętnie łączyła tradycyjne środki przeciwepidemiczne z bardziej nowatorskimi rozwiązaniami.