Około 1925 roku zakończyła pracę w strukturach TOZ. Na temat dalszego przebiegu jej kariery zawodowej nie zachowało się zbyt wiele informacji. Prawdopodobnie pracowała jako lekarz szkolny oraz prowadziła prywatną praktykę lekarską w Warszawie. W 1936 roku została mianowana rzecznikiem dyscyplinarnym przy Izbie Lekarskiej Warszawsko–Białostockiej. Nadal udzielała się społecznie. Była członkinią Stowarzyszenia Medyków Żydów, zajmowała również kierownicze stanowisko w strukturach Żydowskiego Stowarzyszenia Kobiet (Yiddishe Froyen Asosiatsiye, YFA). Według dokumentacji za 1928 rok należała ponadto do zarządu TPSP.

Współzałożycielka w 1919 roku a następnie w latach 30. przewodnicząca Związku Kobiet Żydowskich w Polsce (Jidiszer Frojen-Farband in Pojln). W 1927 roku kandydowała w wyborach do warszawskiej Rady Miejskiej z 26. miejsca na liście Żydowskiego Bloku Narodowego (ŻBN). Nie udało jej się zdobyć mandatu. Publikowała liczne artykuły dotyczące zdrowia i higieny na łamach dziennika „Nasz Przegląd”.

Z zachowanych rejestrów lekarskich wynika, że w 1938 roku była już na emeryturze i nie wykonywała praktyki lekarskiej. Nie jest przy tym jasne, dlaczego zdecydowała się przejść na emeryturę w wieku zaledwie 47 lat.