II wojna światowa Po wybuchu II wojny światowej powróciła do działalności publicznej. W pierwszych miesiącach niemieckiej okupacji, w okresie poprzedzającym utworzenie getta warszawskiego, współpracowała przede wszystkim z żydowskimi organizacjami społecznymi – TOZ i Żydowską Samopomocą Społeczną (ŻSS). W pierwszej z tych organizacji pełniła funkcję naczelnego lekarza „punktów” dla uchodźców. Na tym stanowisku nadzorowała pracę lekarzy i pielęgniarek, którzy w 92 „punktach”, nad którymi TOZ i ŻSS sprawowały pieczę, nieśli pomoc żydowskim uchodźcom i wysiedleńcom napływającym do Warszawy.
Gdy wiosną 1940 roku wśród warszawskich Żydów zaczął szerzyć się tyfus, skoncentrowała swoje wysiłki na walce z epidemią. Wdrożyła przy tym wiele środków, które zastosowała z powodzeniem w latach 1920–1921. Dotychczasowy dział opieki sanitarnej TOZ przekształciła w Wydział do Walki z Epidemiami. Do jego zadań należała m.in. organizacja kolumn dezynfekcyjnych oraz organizacja i nadzór nad dwoma kąpieliskami i pralnią. Pracownicy wydziału we współpracy z ŻSS i podległymi jej komitetami domowymi organizowali ponadto lustracje domów oraz przeprowadzali akcje uświadamiające i profilaktyczne.