Bomby były składowane na terytorium Wielkiej Brytanii, a także na Cyprze i w Singapurze. Pozostawały w użyciu do początku lat 70. XX w. Pierwszą brytyjską bombą wodorową była bomba . Do 1968 była podstawową strategiczną bombą w tym okresie, przenoszoną przez samoloty Handley Page Victor i Avro Vulcan. W 1966 do uzbrojenia wprowadzono wolno spadające bomby produkowane w trzech wariantach. Bomby tego typu pozostawały w użyciu aż do 1998. W tym roku zostały rozmontowane, a RAF utraciły zdolność atakowania obiektów przeciwnika za pomocą wolno spadających bomb jądrowych.
Komponent morski W 1967 do służby wszedł pierwszy strategiczny okręt podwodny S22 HMS Resolution. Był to początek istnienia komponentu morskiego strategicznych sił jądrowych Wielkiej Brytanii. W kolejnych latach do służby wchodziły kolejne okręty typu Resolution. Były to: S23 HMS Repulse, S26 HMS Renown i S27 HMS Revenge. Na każdym okręcie znajdowało się 16 pocisków rakietowych klasy „woda-ziemia” Polaris A3 rozmieszczonych pionowo w dwóch rzędach po osiem na śródokręciu za kioskiem. Okręty podwodne typu Resolution wchodziły w skład 10 Eskadry Okrętów Podwodnych i stacjonowały w bazie morskiej Faslane. Prowadziły dwumiesięczne rejsy patrolowe we wschodniej części Atlantyckiego Teatru Wojny w całkowitej ciszy radiowej.