Budowa geologiczna W obrębie Obniżenia Żytawsko-Zgorzeleckiego wydzielono dwie strefy tektoniczne o większym znaczeniu regionalnym. Stanowią one strefę brzeżną zapadliska tektonicznego (zapadlisko żytawskie). Uskok zachodni – Nysy Łużyckiej, biegnie doliną Nysy Łużyckiej od Pieńska, przez Zgorzelec po Żytawę. Dyslokacja wschodnia – Smedy, składa się z kilku uskoków segmentowych, z których dwa południowe fragmenty oddzielają wyniesiony blok izerski, wraz z Górami Izerskimi, od skrzydła zrzuconego, na którym jest założony basen żytawski. Te dwa uskoki, będące przedłużeniem dyslokacji Smedy, są znane w literaturze pod nazwami uskoków: Bogatyni i Opolna ZdrojuBadura J., 1996, Morfotektonika Obniżenia Żytawsko-Zgorzeleckiego, Przegląd Geologiczny, vol. 44, nr 12. Rozwój rozłamów uskoków był związany z młodymi ruchami tektonicznymi orogenezy alpejskiej, czemu towarzyszyła aktywność wulkaniczna, której pozostałością są liczne wystąpienia bazaltówPanasiuk M., 1980, O pozycji tektonicznej wulkanitów trzeciorzędowych z południa-zachodniego obrzeżenia niecki żytawskiej, Kwartalnik Geologiczny, t. 24, nr 4.