Cele Wypad „na okop” miał wiele celów: schwytanie, zranienie lub zabicie żołnierzy wroga, niszczenie, unieruchamianie lub zdobycie sprzętu wojskowego o dużej wartości, zebranie informacji wywiadowczych, przechwycenie ważnych dokumentów (na przykład map) lub wrogich oficerów w celu ich przesłuchania, rozpoznanie dla przyszłego zmasowanego ataku w ciągu dnia, spowodowanie by wróg czuł się zagrożony także w nocy, zmniejszając w ten sposób jego skuteczność i morale, utrzymywanie ducha walki w żołnierzach, poprzez wysyłanie ich na takie misje.
Uzbrojenie Pomimo faktu, że I wojna światowa była pierwszym konfliktem toczonym środkami zmechanizowanymi, wypady na okopy były bardzo podobne do średniowiecznych działań wojennych, o ile używano podczas nich prymitywnej broni. Żołnierze dokonujący wypadu byli wyposażeni do cichego, niezakłóconego poruszania się w bronie takie jak pałki i noże okopowe, bagnety, kastety, sztylety i tym podobne. Wybór broni był przemyślany, gdyż intencją „rajdowców” było zabijanie lub chwytanie żołnierzy wroga po cichu, bez zwracania uwagi na swoje działania.