nie jest znany z imienia żaden nezjarcha Związku z okresu późniejszego niż ok. 260 p.n.e., wówczas także spadła znacznie poświadczona liczba darów przekazywanych przez Ptolemeuszy na rzecz Związku. Może to dowodzić, że Ptolemeusze utracili zwierzchnictwo nad tym rejonem albo podczas wojny chremonidyjskiej albo w wyniku drugiej wojny syryjskiej. Najpewniej było to pokłosiem klęsk morskich, jakie Egipt poniósł w tamtym okresie z rąk Macedończyków i Rodyjczyków w okolicach Kos, Efezu i Andros. Dokładne datowanie tych bitew nastręcza trudności.
Najprawdopodobniej trudności Ptolemeuszy w regionie starali się wykorzystać Rodyjczycy, wykazując inicjatywę w kontaktach ze Związkiem i zawierając m.in. sojusz z mieszkańcami wyspy Ios. Później kontrola Egiptu została, po zakończeniu drugiej wojny syryjskiej, na krótki czas przywrócona, czego dowodzi fakt, że święta na cześć Ptolemeuszy ponownie obchodzono w 249 i 246 p.n.e. Jednak zgodnie z tezami Gary’ego Regera mogło to wynikać po części z lokalnej tradycji i pobożności, a niekoniecznie być refleksją rzeczywistej zależności politycznej.