Był to jak na swoje czasy zaawansowany system, będący kolejką elektryczną, zasilaną napowietrzną trakcją elektryczną. Pociągi pobierały energię z trakcji za pomocą systemu pantografów. Tory były wąskotorowe, co zapewniało korzyści pod względem kosztów i łatwości budowy, biorąc pod uwagę cechy geograficzne trasy, ale sprawiało, że kolej była niekompatybilna z siecią włoską. Wagony miały charakterystyczny wygląd, były pomalowane w barwy narodowe San Marino, niebiesko-białe pasy ułożone poziomo; składy oferowały miejsca w pierwszej i trzeciej klasie. Na trasie znajdowało się 17 tuneli, wszystkie zlokalizowane na terytorium Sammarinese, o długości od około 50 m do 800 m.
Trasa została częściowo uszkodzona podczas bombardowania San Marino 26 czerwca 1944 roku, a od 4 lipca tego samego roku przestała obsługiwać regularne połączenia. Ostatni kurs odbył się w nocy z 11 na 12 lipca 1944 roku.
Stan obecny Większość tuneli jest dobrze zachowana, a trzy z nich zostały sprawdzone pod kątem bezpieczeństwa, wyposażone w oświetlenie i otwarte dla pieszych. Większość innych albo została zamknięta ze względów bezpieczeństwa, albo zakupiona przez osoby prywatne.