W drugiej grupie poematów historycznych znalazł się Quidam, w trzeciej utworów o tematyce estetycznej –Promethidion i Rzecz o wolności słowa, w czwartej polityczno-społecznej – trzy części Pieśni społecznej, Niewola i Fulminant, w ostatniej – przekłady.
Przed koniecznością całościowej klasyfikacji stanął Gomulicki w 1971, przygotowując trzeci tom Pism wszystkich. Zredukował wówczas liczbę kategorii do czterech i przyjął bardziej jednorodną zasadę podziału. Do pierwszej grupy zaliczył dwanaście poematów epickich o wyraźnej, swobodnej fabule i silnym elemencie lirycznym: Wesele, Pompeję, Szczesną, Epimenidesa, Wędrownego sztukmistrza, Quidama, Garstkę piasku, Fortepian Szopena, Assuntę, Emila na Gozdawiu, A Dorio ad Phrygium i Co słychać? i co począć? W drugiej grupie poematów dydaktycznych, a ściślej traktatów polityczno-społecznych znalazło się sześć utworów: trzy części Pieśni społecznej (Pieśni społecznej cztery stron, Niewola i Psalmów-psalm), Promethidion, Fulminant i Rzecz o wolności słowa. W trzeciej grupie umieścił pięć utworów cyklicznych: Pięć zarysów obyczajowych, Salem, Wita-Stosa pamięci estetycznych zarysów siedem, Echa i Co słychać? i co począć? Czwarta grupa objęła przekłady.
Autorzy wydania lubelskiego poematów podzielili je na dwie grupy: fabularne i refleksyjno-dyskursywne. Do pierwszej zaliczyli Gomulickiego grupę pierwszą i czwartą, do drugiej – drugą i trzecią.
Przypisy . . . .
Bibliografia
!