Piotr Stefan Seifman (ur. 1 marca 1823 w Warszawie, zm. 23 stycznia 1903 w Krakowie) – polski weterynarz, profesor i doktor medycyny. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej weterynarii, reformator szkolnictwa weterynaryjnego. Kawaler Orderu Świętej Anny II i III Klasy oraz Kawaler Orderu Świętego Stanisława II Klasy.

Życiorys W latach 1844–1848 studiował w Szkole Weterynaryjnej w Warszawie, pod kierunkiem Edwarda Ostrowskiego.

Ukończywszy ją z wyróżnieniem i uzyskawszy dyplom pomocnika weterynaryjnego, rozpoczął pracę jako weterynarz w dobrach Wodzickich, w Złotej pod Lublinem. Po odbyciu dodatkowych kursów przyrodniczych, fizyki, chemii i farmacji w warszawskiej Szkole Farmaceutycznej zdał egzamin „cum eximia laude” i otrzymał w 1852 r. tytuł weterynarza, po czym objął posadę rządową – weterynarza kwarantannowego w Ciechanowcu.

W 1853 r. na podstawie pracy „O ospie owczej” wydanej w 1855 r., Rada Lekarska Królestwa Polskiego nadała mu tytuł zawodowy – magistra nauk weterynaryjnych.

W latach 1853–1857 pełnił funkcję asesora weterynaryjnego przy gubernialnym Urzędzie Lekarskim w Augustowie, następnie od 1858 r.