referent weterynarii w Zarządzie Głównego Inspektora Służby Zdrowia Królestwa Polskiego w Warszawie.
W latach 1858–1859 jako stypendysta rządowy został oddelegowany za granicę, odwiedził uczelnie w Wiedniu, Monachium, Stuttgarcie, Alforcie, Lionie, Cureghem (obecnej dzielnicy Brukselii), Hanowerze, Berlinie i Dreźnie. Po powrocie z podróży po Europie Zachodniej, wydał pracę „Sprawozdanie z podróży naukowo-weterynaryjnej w 1858 i 1859 r.”, wydanej w 1860 r.
W czerwcu 1859 r. został wykładowcą fizjologii, patologii ogólnej, anatomii patologicznej, terapii ogólnej, farmakologii z recepturą, weterynarii sądowej i policji weterynaryjnej w warszawskiej Szkole Weterynaryjnej, a rok później w 1860 r. jej wicedyrektorem.
Po wygraniu konkursu objął ponadto od lutego 1862 r. wykłady epizootiologii i policji weterynaryjnej w Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie. W dniu 15 grudnia 1862 r. mianowano go profesorem weterynarii nowo powołanego Instytutu Politechnicznego i Rolniczo-Leśnego w Puławach. Przystąpił do organizacji zakładu i kliniki, ale wykładów nie rozpoczął z powodu wybuchu powstania styczniowego i zamknięcia uczelni.