W dniu 15 września 1881 r. przybył do Lwowa, gdzie z inicjatywy „protomedyka” namiestnictwa Galicji – Alfreda Biesiadeckiego miał zorganizować Szkołę Weterynaryjną z równoczesnym objęciem stanowiska jej Dyrektora. Wykorzystując wcześniejsze doświadczenie, utworzył placówkę równorzędna z innymi tego typu w Europie i wytyczył plan jej dalszego rozwoju – Cesarsko-Królewska Szkoła Weterynaryjna we Lwowie, funkcję jej Dyrektora pełnił w latach 1881–1894.
Równocześnie do 1894 r. wykładał patologię i terapię szczegółową chorób wewnętrznych, epizootiologię oraz prowadził klinikę chorób wewnętrznych, a do 1884 r. także chirurgię teoretyczną, naukę o operacjach, opatrunkach i narzędziach chirurgicznych z okulistyką, oraz kierował kliniką chirurgiczną.
W 1894 r. został spensjonowany i zamieszkał w Krakowie, tu też właśnie po śmierci Andrzeja Walentowicza na prośbę władz uniwersyteckich od listopada 1897 r. do czerwca 1898 r. poprowadził katedrę weterynarii, z wykładami dla studentów medycyny z chorób stadnych i policji weterynaryjnej oraz dla słuchaczy Studium Rolniczego z weterynarii wraz z ćwiczeniami.