W tym okresie życia uczestniczył również w konferencji naukowej poświęconej księgosuszowi w Wiedniu 1862 r., następnie w II i III Międzynarodowym Kongresie Weterynaryjnym, kolejno w Wiedniu w 1865 r. i w Zurychu w 1867 r. Dyrektorem Kazańskiego Instytutu był do przejścia na emeryturę w 1879 r.

Pod koniec 1873 r. wyjechał do Kazania, aby na zlecenie rosyjskiego Ministerstwa Oświaty zorganizować tam Instytut Weterynaryjny. Mimo obcego otoczenia, trudności ze zdobyciem pomieszczeń i doborem kadry, uruchomił go w sierpniu 1874 r., objął jego dyrekcję, zorganizował osiem katedr i sam jako profesor zwyczajny wykładał chirurgię, akuszerię, terapię, diagnostykę fizyczną i kierował klinikami chirurgiczną i terapeutyczną.

W 1877 r. został członkiem Komitetu Weterynaryjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Petersburgu i z okazji 25-lecia jego działalności naukowej i organizacyjnej otrzymał od Cara Aleksandra II z dynastii Romanowów tytuł urzędniczy rzeczywistego radcy stanu.

W 1877 r. przygotował również rozprawę „Trichiny i trichinnaja bolezń”, na podstawie której 15 czerwca 1879 r. uzyskał stopień doktora medycyny, na Wydziale Lekarskim na Uniwersytecie w Warszawie. W tym też roku powrócił do Warszawy gdzie rozpoczął prywatną praktykę weterynaryjną i lekarską.