Pod koniec lat 60. xx wieku do pełni głosu dochodzi niczym nieskrępowany ekspresjonizm artysty. Stanisław Żółtowski zaczyna tworzyć pełne rozmachu kompozycje abstrakcyjne, na czele z wielokrotnie wystawianymi i nagradzanymi w kraju i zagranicą pracami z cyklu „Kosmos” (1965–1996). W obrazach, prócz ulubionego przez artystę motywu kuli (Kompozycja kulista, Głosy z kosmosu), konsekwentnie pojawia się postać nagiego, bezbronnego człowieka lub pary ludzkiej umieszczonej czy to samotnie w przytłaczającym ją wszechświecie (Zagubieni w czasie I, Pierwsi na ziemi), czy też w emblematycznej dla artysty „chmurze ludzkiej” (Zagubieni w czasie II, Surowy pejzaż, Nowe życie).
Opisując malarstwo Stanisława Żółtowskiego krytycy sztuki zgodnie podkreślają: perfekcję warsztatową, mistrzowskie operowanie kolorami oraz niebywałą ekspresję i dynamizm prac. Krytyka docenia również metaforyczność jego malarstwa, ciągłe poszukiwanie nowych środków wyrazu oraz szczególny klimat niepokoju wyrażający zadumę autora nad kondycją człowieka w otaczającym świecie.