Ostatecznie odrzucony przez wydawców rękopis trafił do Augusta Cieszkowskiego, któremu został zadedykowany. W jego papierach odnalazła go w 1933 Róża Raczyńska. Poemat został opublikowany w 55 numerze Wiadomości Literackich z 24 grudnia 1933 r. przez Stanisława Wasylewskiego. Dalsze losy rękopisu poematu, być może pozostawionego u wydawcy pierwodruku, są zagadkowe. Dopiero w 1964 r. Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu zakupiła go do swych zbiorów.
Utwór liczy sobie 278 wersów.
Treść I. Długo pieśń nawoływała polskich poetów do naśladowania latyńskich muz. Było tak, jakby pan starego świata, jak słońce, wpadł do oceanu, ale jego blask jeszcze przyćmił wschodzący księżyc. Dlatego było smutno poetom wielu pokoleń, że mami ich blask po zachodzie słońca. Nieraz też Grek z przeszłości wołał, że oni są już tylko upiorami, a cień rzymskiego mówcy przekonywał, że najbardziej nienawidził retorów. I Cezar przeklinał koronowane głowy, bo przecież nie on sobie przybrał tytuł cezara. Tak to jednak bywa, że czasem cień cienia potrafi zabić tłumy żyjących.
II. Wtedy Ten, który jest źródłem miłosierdzia, posłał swoich śpiewaków, by mogli przekonywać, że i tu rodzą się ludzie, że i nasz naród nie jest gorszy od innych, że i w nim zdarzają się cuda.