III. Pierwszym, który dał literaturze polskiej obraz Polki, był Malczewski. Zmarł młodo, ale żadna kobieta nie złożyła kwiatu na jego grobie. Gustaw pojął, że kobieta jest puchem marnym i z pierwszego grobu wszedł w grób ciemnego więzienia, przeklinając kobiece serca i mózgi z kamienia. Za Gustawem przemienionym w Konrada powstał chór śpiewaków i uniosły się chorały nad każdą z polskich ziem. Brakowało jeszcze jednej nuty – prozy i tą przyniósł Maurycy, przeklęty przez lud stolicy, zyskał uznanie po śmierci, gdy z umarłego wydobyto spękane serce.
IV. Potem nastąpił ból i podziemie wygnania, w którym milknie śpiew. Ale się zjawił ten, który hełm nosił Irydionowy i sny miewał nieboskie. Ten smutny śpiewak hełm zamienił na koronę cierniową, a światu plunął, że kłamie.
V. Każda z ziem już ośpiewanaː przez dźwięk szabel Pola, harmonijkę gwiazd Bohdana, pryzmat barw Juliusza. Gdy proza zarumieniona została ogniem podziemnym, a wiosna pieśni przekwita, powinna zawitać pieśń nad pieśniami Salomona.