mały|Szulamitka i Maryja. Franz Pforr. 1811. VI. Pieśń śpiewała przez wieki o tym, że jej Miły karmi ją rubinowym winem zmieszanym z jego krwią. Wszakże miłość Jego jest słodsza niż rubin krwi, ale jaka jest Jego miłość? Wzywa Go więc, by pociągnął miasta wiecznego mury, ducha ludów, dusze, serca i nerwy, bo ona jest czarna, jak kadzielnica ofiarna, opalona ogniem z wierzchu. Miała strzec winnicy jej poleconej, a stała się jak namiot z grubego płótna. Pyta więc Miłego gdzie jest wieków południe, gdzie miejsce spoczynku dla owiec, bo wokół są sami obcy i manowce. Prosi duchy niewieście, by nie budziły Miłego aż sam powstanie. Tymczasem stara się, by poginęły małe lisy, które niszczą wino i krzewy w winnicy. Taką pieśń śpiewała przez wiekiː niechby cienie się rozpłynęły i nastał dzień bez słońca i bez cieni. A głos do niej mówiłː tyś zamkniętym sadem siostro moja. Ona wzywała wiatry południowy i północny, aby rozchodziła się woń. Kiedy ona spała snem widzenia ujrzała Jego przy zaworze bramy, wzywającego ją, by mu otwarła bramę, bo włosy ma skąpane w rosie. Ona jednak już się rozebrała do snu i nie wiedziała jaką założyć szatę i pas, jakimi się skropić wonnościami. A kiedy się zerwała i pobiegła pomostem do bramy, Miłego już nie było. Szukała go po mieście nocą, ale go nie znalazła.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Psalmów-psalm · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.