Wędrowny sztukmistrz – nieukończony poemat Cypriana Kamila Norwida z 1855 roku.
O poemacie W 1855, w kilka miesięcy po powrocie z Ameryki, Norwid dwukrotnie pisał w listach do znajomych o swoich podróżach, że wędrował jak prawdziwy artysta, podpierając się złamkiem ołówka. W roku tym Norwid zaprzyjaźnił się z Teofilem Lenartowiczem, który pod koniec roku przeniósł się z Paryża do Włoch. Norwid podarował mu nieukończony poemat bez tytułu. Po śmierci Lenartowicza jego papiery odziedziczył siostrzeniec poety, Stanisław Leszczyński, który przekazał większą ich część Ignacemu Chrzanowskiemu. Ten w 1912 przekazał papiery do Biblioteki Polskiej Akademii Umiejętności. W zbiorach biblioteki odnalazł rękopis poematu Jan Czubek i udostępnił go Zenonowi Przesmyckiemu, umożliwiając mu wydanie utworu w pierwszym zeszycie Myśli Polskiej z 1915. Tytuł Wędrowny sztukmistrz nadał poematowi Przesmycki.
Pisząc o poemacie kilkanaście lat później Przesmycki zachwycał się pomysłem przedstawienia przeglądu sztuk od malarstwa przez rzeźbę do architektury przez artystę, który łączył w sobie trzy natury: malarza, rzeźbiarza i poety, dzięki czemu jego wyczucie elementów malarskich zostaje oddane słowem normalnie dla malarza niedostępnym.