Treść Wędrowny sztukmistrz, kiedy wyszedł za rodzinną bramę, młody i całym sobą wyprzedzony napotkał dwie niewiasty wyplatające dwie korony z chabru, jakby wieńce z błękitnych płomieni gwiazd. I zaczął z nimi rozmowę o tym co lazurowe: czystej wodzie, płaszczu Matki Boskiej, oku bez łzy, niebie bez chmur. Jedna z kobiet zamilkła i pracowała dalej, a druga tak się rozwinęła i rozpromieniła blaskiem złotym, że żółtość weszła między nie ze słońca i z zazdrości. I przybył nowy kolor wiosennej zieloności, zrodzony z błękitnego i żółtego. Tak się nad nimi tkała tęcza, a oni o niej nie wiedzieli. Skoro myśl pierwszej z sióstr wybłysła cała, uszczknęła mak czerwony i wplotła go we włosy siostry. Zaniepokoiło to bławaty i stał się wonny powiew fiołkowy ze zmieszania tych kolorów. I przeszło jedno życia malowanie gdzieś na chór wiecznego kościoła. Pozostanie tam albo, gdy się ta rozmowa czymś więcej stanie, powróci na ziemię i zaciąży sumieniu, dopóki przez cierpienie nie dostroi się do tęczy. I pomyślał sztukmistrz o kolorycie modlitw, które w światłość lecą, a czasem zaświecą dziwnie na grobie, tak że wchodząc pod sklepienie stąpasz ciszej, by nie przeszkadzać posągowi.