Po sformowaniu szkieletu organizacyjnego dywizjonu według etatu radzieckiego, podjęto podstawowe szkolenie wojskowe, ale głównie ze względu na niskie temperatury starano się zapewnić podstawowe warunki zakwaterowania. Z uwagi na brak perspektyw dalszego rozwoju Armii w dotychczasowym miejscu zakwaterowania, a głównie ze względu na brak możliwości zakwaterowania zaniechano pod koniec grudnia 1941 dalszego formowania 7 Dywizji Piechoty.
Dywizjon w stanie zawiązkowym pozostawiano w dyspozycji Ośrodka Organizacyjnego Armii. Na podstawie rozkazu dowódcy PSZ w ZSRR L.dz.650/Org./Tjn./42 z dnia 5 stycznia 1942 oraz rozkazu organizacyjnego nr 2 z dnia 31 stycznia 1942 dowódcy OOA, przeniesiono OOA wraz z 7 daplot do miejscowości Guzar w Uzbeckiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej nazwę jego zmieniono na zapasowy „dywizjon artylerii przeciwlotniczej PSZbr.”. W lutym z zapasowego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej wyodrębniono grupę żołnierzy jako zalążek Armijnej Grupy Artylerii Przeciwlotniczej. W ramach I ewakuacji PSZ w ZSRR dywizjon wyjechał w marcu 1942 wraz większością OOA przez Krasnowodzk do Iranu i Palestyny.