Szlaki kurierskie przez Tatry – nielegalne, transgraniczne, tatrzańskie szlaki przemytu ludzi, dokumentów i sprzętu, wytyczone przez polskie podziemie i funkcjonujące w okresie II wojny światowej (1939-1944). Były elementem szerszego systemu szlaków przemytniczych obejmujących też Podhale, Orawę, Spisz i Sądecczyznę (Beskidy)Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Encyklopedia Tatrzańska, SiT, Warszawa, s. 45, 251-252.

Geneza Główną przyczyną wytyczenia szlaków kurierskich przez Tatry była konieczność utrzymania stałej łączności pomiędzy terenami okupowanej Polski i działającym tam ruchem oporu a polskim rządem emigracyjnym oraz polskimi siłami zbrojnymi na Zachodzie.

Historia W końcu 1939 Ekspozytura "W" (Węgry) Służby Zwycięstwu Polski (potem ZWZ i Armia Krajowa) podjęła działania celem wytyczenia własnych dróg przerzutowych z i do okupowanej przez Niemcy i Sowietów Polski. Ważną rolę w tym projekcie odgrywać mieli kurierzy, przeprowadzający ludzi i szmuglujący tajne dokumenty, wydawnictwa, środki finansowe, leki, sprzęt i broń (ta ostatnia tylko latem 1940, ponieważ z uwagi na naturę i gabaryty tego rodzaju przesyłek było to bardzo trudne).