Osoby dostarczane na terytorium Węgier (przede wszystkim do licznych polskich placówek w Budapeszcie) mogły być dalej kierowane przez Jugosławię do Włoch i Francji, gdzie mogły wstępować do polskich sił zbrojnych (po upadku Francji szlak wiódł przez Bliski Wschód do Wielkiej Brytanii). Do Polski przeprowadzano emisariuszy rządu na uchodźstwie, organizatorów, instruktorów i uczestników ruchu oporuAlfons Filar, Opowieści tatrzańskich kurierów, KiW, Warszawa, 1973, s. 26-27, 30-36, 152-153, 228.
Kurierzy Do służby kurierskiej przyjmowano z reguły osoby młode, zdrowe, sprawne fizycznie, charakteryzujące się odpornością na trudy, sprytem, uczciwością, dobrym zmysłem organizacyjnym i znajomością Tatr. Kandydatów poddawano wnikliwej selekcji, badano personalia i powiązania. Z natury rzeczy pierwszy wybór w tym zakresie padał na środowisko zakopiańskie (zwłaszcza przewodnicy, narciarze i sportowcy, z których część już od pierwszych dni okupacji samorzutnie podejmowała różne próby stawiania oporu Niemcom). Każdy przyjęty do służby składał przysięgę i otrzymywał pseudonim.