Podlegali początkowo Komendzie Głównej ZWZ w Paryżu i Londynie, a potem komendantowi głównemu Armii Krajowej w kraju.
Pocztę ukrywano zazwyczaj w drobnych przedmiotach codziennego użytku (papierośnicach, puderniczkach, książkach, ołówkach, artykułach spożywczych, czy ubiorze). By zmniejszyć jej gabaryty częściowo ją fotografowano i przemieszczano w postaci mikrofilmów.
Przechodzenie szlakami kurierskimi było niebezpieczne. Po stronie polskiej groziło wykrycie i zabicie przez patrole niemieckie. Po stronie słowackiej to samo groziło ze strony żandarmerii słowackiej, która wydawała też schwytanych ludzi Niemcom. Na terenach węgierskich możliwe było schwytanie przez żandarmerię węgierską, która była najmniej groźna, częstokroć ograniczając się jedynie do aresztowania na krótszy lub dłuższy czas. Niebezpieczeństwo groziło również ze strony przyrody, zwłaszcza w porze zimowej. Kurierzy ginęli nie tylko na szlakach, ale również w trakcie przygotowań na Podhalu, tropieni przez gestapo. Byli zsyłani do niemieckich obozów koncentracyjnych.