Wokół niego rozciągała się siatka przedwojennych ulic, która sugestywnie ukierunkowała kompozycję zespołu zabudowy, w pewnym stopniu wymuszając główny motyw urbanistyczny. Stał się nim układ zabudowy przyulicznej, liniowej, skontrastowany grupami budynków ustawionych swobodnie lub grzebieniowo w opozycji do budynku tła, mający także niewątpliwą wartość rewaloryzowania częściowo istniejących linii regulacyjnych. Jednakże fakt istnienia gęstej siatki zachowanych ulic i pozostałości przedwojennej zabudowy sprawił, że osiedle nie uzyskało jasno określonego układu postaciowego.
Przykładem jak kształtowano układ przestrzenny osiedla jest ulica Grabiszyńska, która ze względu na zniszczenia wojenne otrzymała praktycznie nową pierzeję południową. Została ona ukształtowana z zachowaniem różnorodności i kontrastowości. Kolejno posadowiono w tej pierzei budynek liniowy, dalej grupy swobodnie ustawionych punktowców dwunastokondygnacyjnych, następnie kolejne niskie budynki liniowe, segmentowe i przy kolejnym odcinku ulicy serię liniowo ustawionych, prefabrykowanych punktowców średniowysokich.