W centrum tego układu przy wyżej wymienionym placu pozostawiono ponadto dodatkowy wolny teren powiększający plac w kwartale pomiędzy ulicami: Żelazną, Icchaka Lejba Pereca, Ołowianą i Oporowską. Zakładano przy tym ewentualne jego wykorzystanie w przyszłości pod zabudowę usługową. W latach 1992–1995 został one jednak zabudowany zespołem mieszkalno-usługowym według projektu architektów: Wojciecha Jarząbek, i .
Architektura i aspekty budowlane Projektowanie osiedla i poszczególnych obiektów rozpoczęto w okresie industrializacji budownictwa i wdrażania nowych technologii ukierunkowanych na szybkie i możliwie tanie wznoszenie budynków, w szczególności mieszkalnych. Owa industrializacja wprowadziła nowe narzędzia produkcji i wznoszenia obiektów, co miało istotny wpływ na architekturę budynków. Osiedle Gajowice jako pierwsze tak duże przedsięwzięcie w mieście stało się poligonem doświadczalnym prób i poszukiwań sprawnego budowania. Cele stawiane przez ówczesne władze szybkiego i taniego budowania z elementów wytwarzanych przemysłowo sugerowały, czy nawet wymuszały, tworzenie ujednoliconej architektury z powtarzalnych, standaryzowanych elementów produkowanych w możliwie dużych seriach i kształtowanie budynków segmentowych o prostych formach.