Wkrótce potem temat ten przejął jednak jej mąż.
Już trzy lata po ślubie jej kariera została przyćmiona przez karierę męża. Mierzyła się także z kolejnymi ograniczeniami narzucanymi przez Hoppera, np. nie mogła pożyczać jego farb, ani nawet przekraczać w studiu wyrysowanej przez niego linii, a także pokazywać jego gościom swoich prac. Jednocześnie rósł wkład Josephine Hopper w pracę męża, gdyż proponowała mu nowe tematy, prowadziła rosnącą korespondencję i przygotowywała aranżacje jego wystaw, a także zajmowała się nim podczas jego epizodów depresyjnych, np. zaczynała tworzyć nowy obraz póki on nie przejmował od niej pędzla. mały|Nagrobek Josephine i Edwarda Hopperów|240x240px Pomimo tego małżeństwo nadal nie było udane, jej mąż w połowie lat 1930. zaczął kwestionować Josephine jako artystkę i zaczął ją upokarzać. Było to związane m.in. z narastającymi problemami twórczymi i epizodami depresyjnymi. W miarę narastania frustracji jej mąż stawał się bardziej agresywny, bardziej skłonny do szyderstwa i deprecjacji jej twórczości i umiejętności, a także do przemocy domowej. Mimo to Josephine nadal motywowała go do dalszej pracy. Kiedy jej mąż zasiadał w jury, nigdy nie wspierał jej ani nie rekomendował, a nawet ją dezawuował.