Jüri Uluots (ur. 13 stycznia 1890 w Kirbli, zm. 9 stycznia 1945 w Sztokholmie) – estoński prawnik i polityk, ostatni premier niepodległej Estonii przed okupacją radziecką.

Życiorys W latach 1910–1915 studiował na wydziale prawa Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego, po czym dalej pobierał nauki w zakresie prawa rzymskiego i prywatnego. W latach 1918–1919 pracował jako śledczy sądowy oraz sędzia pokoju w Haapsalu.

Jako polityk należał do prawicowej agrarnej Unii Rolniczej. W 1919 roku został wybrany do estońskiej konstytuanty, a następnie był wybierany na posła pierwszej, drugiej i trzeciej kadencji Zgromadzenia Państwowego. W latach 1919–1920 był redaktorem odpowiedzialnym gazety „Kaja”, natomiast w latach 1922–1924 był zastępcą prokuratora w Radzie Spraw Cywilnych Sądu Najwyższego. W 1920 roku został wykładowcą prawa rzymskiego na uniwersytecie w Tartu, a pięć lat później został profesorem tej uczelni. W latach 1924–1931 oraz 1942–1944 pełnił funkcję dziekana wydziału prawa, a w latach 1931–1934 był prorektorem. W okresie autorytarnych rządów Konstantina Pätsa (tzw. epoka milczenia) był jego bliskim współpracownikiem i w latach 1937–1940 pełnił funkcję przewodniczącego Związku Ojczyźnianego, jedynej funkcjonującej wówczas partii. W latach 1937–1938 był redaktorem naczelnym „Postimees”.