materiały te, z racji niewielkiej ilości użytkowników Internetu, pozostawały w zasięgu wąskiej grupy osób. Wraz z globalizacją nauki i rozpowszechnieniem użycia Internetu coraz szersze spektrum odbiorców, już nie tylko ze sfery instytucjonalnej nauki, mogło uzyskać dostęp do zdeponowanych w sieci danych. Największymi zbiorami artykułów naukowych (preprintów) w wolnym dostępie były wówczas repozytoria ArXiv7 (założone w 1991) oraz Citeseer8. Równocześnie coraz więcej periodyków naukowych, równolegle z wydaniami tradycyjnymi, zaczynało publikować swoje numery w formie elektronicznej.
Rozwój sieci oznaczał bezprecedensowe ułatwienie w kopiowaniu i rozpowszechnianiu informacji. Mimo tej przemiany technologicznej, przeważająca część wytworów nauki i kultury, w tym czasopism naukowych, pozostała niedostępna dla ogółu użytkowników sieci, między innymi ze względu na przepisy prawa autorskiego. Najważniejsze konsorcja wydawnicze wykształciły oparty na dostępie do publikowanych przez siebie artykułów model biznesowy, wykorzystując technologię paywall i pobierając opłaty za dostęp, tak instytucjonalny, jak i indywidualny, do cyfrowych treści naukowych. Ten stan rzeczy skłonił niektórych aktywistów do postulowania szerszego wykorzystania nowej technologii dla uczynienia informacji dostępniejszą dla ludzi.