Włoski gęste, pokrywające powierzchnię apotecjum, u nasady splecione ze strzępkami grzybni i niełatwe do odróżnienia, proste i kręte, bardzo długie (do 1000 µm), grubościenne (1,5–2 µm), septowane, inkrustowane, brązowo pigmentowane, często rozwidlone.

Gatunki podobne Geopora arenicola jest makroskopowo praktycznie nie do odróżnienia od zagrzebki piaskowej Geopora arenosa, która także występuje w suchych, piaszczystych miejscach, szczególnie na wydmach. Zarodniki Geopora arenosa są mniejsze (22–25 × 11–15 µm) w porównaniu z 24–28 × 12–16 µm w przypadku Geopora arenicola. Przez niektórych mykologów gatunki te uważane są za synonimy.

Występowanie i siedlisko Geopora arenicola występuje głównie w Ameryce Północnej i Europie, podano pojedyncze stanowiska także w Ameryce Południowej i Azji. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniona, występuje od Morza Śródziemnego na południu aż po archipelag Svalbard i Grenlandię na północy. W Polsce M.A. Chmiel w 2006 r. przytoczyła 8 stanowisk, w późniejszych latach znaleziono jeszcze inne stanowiska tego gatunku.