W ten sposób powstało pięć wewnętrznych dziedzińców: centralny od strony ulicy Druckiego-Lubeckiego i cztery mniejsze (więzienne, mieszkalne i dwa oświetlające korytarze zachodnich skrzydeł). Elewacja każdego skrzydła miała inny charakter. Cały budynek na wysokości pierwsze kondygnacji otoczony jest cokołem powstałym z (na przemian, co dwie warstwy) nieco wysuniętych i cofniętych cegieł, tworzących w ten sposób cieniujące się poziome pasy. Okna tej kondygnacji są cofnięte i umieszczone w głębokich wnękach. Okna na trzech kolejnych piętrach są umieszczone w licu fasady, a mniejsze okna ostatniej piątej kondygnacji, oddzielone niewielkim gzymsem międzykondygnacyjnym, stanowią część fryzu koronującego budynek.
Najbardziej reprezentatywna była fasada główna, północna, najlepiej widoczna od ulicy Podwale, ale i z reprezentacyjnego „Schloßplatz”, obecnie placu Wolności. Wejście główne stanowił portyk wsparty na czterech ogromnych filarach o wysokości 13,1 metra każdy, na których umieszczono ponadnaturalnej wielkości rzeźby rzymskich wojowników. Autorem rzeźb był Felix Kupsch. Za filarami znajdowały się dwa biegi schodów zewnętrznych prowadzących do głównego portalu ozdobionego terakotowymi reliefami wykonanymi w Ullersdorf, a zaprojektowanych również przez Kupscha. Nad portykiem głównym znajduje się wydatne zębate nadproże.