jego działalność miała niekiedy charakter samowolny, przez pewien czas był przez króla węgierskiego oficjalnie uznany za rozbójnika i wyjęty spod prawa. Angażował się w walkach o władzę na Węgrzech po śmierci Jana Hunyadyego.
W 1460 brał udział w wyprawie polskiej przeciwko Włodkowi i Borzywojowi Skrzyńskim z Turzej Góry, pod dowództwem starosty krakowskiego Marcina Pieniążka z Witowic. Wyprawę tę relacjonuje Jan Długosz w swojej kronice. Zakończyła się ona sukcesem, podobnie jak następna, przeprowadzona w 1462. Około 1465 Żywiec i Barwałd, dotychczas pod panowaniem Skrzyńskich, dostały się pod władanie Kazimierza Jagiellończyka. Ten dwa lata później przekazał Żywiec wraz z przyległymi osadami Komorowskiemu w dziedziczne posiadanie (zdaniem F. Lenczowskiego przekazanie nastąpiło w 1471).
W 1469 otrzymał od Macieja Korwina (którego poddanym był z racji urzędowania na włościach lipowskich i orawskich) tytuł hrabiowski. Jednocześnie należał do bliskiego otoczenia króla Kazimierza Jagiellończyka;