thumb|250x250px|„Matula umarli” Obraz Aleksandra Kotsisa, 1868 mały|250x250px|Obraz Jana Gniewosza: Rozdawanie posiłków najuboższym przez funkcjonariuszy cyrkułu w Sanoku, 24 października 1847 thumb|250x250px|„Matula Pomarli” Obraz Aleksandra Kotsisa, 1868 thumb|250x250px|„Pogrzeb huculski” Obraz Teodora Axentowicza, 1882 mały|250x250px|Mapa Królestwa Galicji i Lodomerii z 1775, na kolorowym tle zaznaczono:
żółty — Ruś Czerwona (Russia Rubra) zielony — Małopolska (Polonia Minor) czerwony — Księstwo oświęcimskie Klęski głodu w Galicji – seria klęsk głodu i różnego typu silnych epidemii mających miejsce na terenie zaboru austriackiego w Królestwie Galicji i Lodomerii, prowincji lub kraju koronnego Cesarstwa Austriackiego (od 1867 roku cześć Przedlitawii Austro-Węgier), w latach 1847–1848, oraz w dużo mniejszym stopniu w innych okresach, głównie na terenach wiejskich.
Powodowane głównie przez klęski żywiołowe (głównie powodzie) i epidemie wzmocnione przeludnieniem i problemem ze stanem higieny mieszkańców ówczesnej wsi. Doprowadziły do powszechnego ubóstwa, niedożywienia, emigracji i wybuchów kolejnych epidemii (tyfusu i cholery). Niektóre opinie zakładają 50 000 zgonów rocznie, lecz ze względu na brak prowadzonych wówczas dokumentacji medycznych, nie jest możliwe ocenienie prawdziwości tej liczby.