W najbiedniejszych krajach europejskich, takich jak Irlandia czy Galicja, głównie w pierwszej połowie XIX wieku ziemniak był podstawą wyżywienia najbiedniejszych ludzi, którzy stanowili wówczas niemal 90% populacji.
Pod koniec pierwszej połowy XIX wieku klęski głodu dotknęły różne części Europy i świata. Do historii przeszła zwłaszcza tragedia Irlandii, gdzie w latach 1847–1848 zmarło, z tego powodu i towarzyszących głodowi epidemii, miało rzekomo umrzeć milion osób. Tamte klęski dotyczyły również w ziemie polskie, znajdujące się pod władzą trzech państw zaborczych. Podobnie jak w Irlandii przyczyną była zaraza ziemniaka powodująca gnicie ziemniaków, stanowiących podstawę wyżywienia ludności. W samym Królestwie Polskim w szczytowym okresie kryzysu (1847) zbiory wniosły 45 procent przeciętnych zbiorów z lat 1843–1845. Z tego powodu w zaborze rosyjskim miało zginąć według, niektórych opinii prawie pięć procent ludności. Na Śląsku w niektórych rejonach śmiertelność wynosić miała nawet 10 procent. Głodowy kataklizm najbardziej intensywny był jednak Galicji. Brytyjski historyk Norman Davies określił sytuację w Galicji jako bardziej ciężką niż w Irlandii.