Chronologia klęsk w Galicji i opinie ilościowe Pierwsze przypadki Pierwsze klęski głodu w Galicji miały miejsce w latach 1804–1806 i 1811–1813. Kolejny miał miejsce w 1832. Rok wcześniej (1831) w Galicji epidemia cholery miała doprowadzić do śmierci ponad 100 000 osób.
„Wielki głód w Galicji” / „Wielki głód galicyjski” (1846–1848) W 1844 zostały zniszczone znaczna część zbóż i plonów z powodu intensywnych ulew oraz wynikających z nich podtopień i powodzi. Zapoczątkowało to największą klęskę głodu w Galicji trwającą aż do 1848. W latach 1845–1846 plony ziemniaków zaatakowała zaraza ziemniaczana i doszło do większych powodzi. W latach 1846–1847 głód dodatkowo spotęgowały niepokoje społeczne związane z powstaniem krakowskim i rzezią galicyjską.
Poza ludnością wiejską głód dotykał także mieszkańców miast. Szacuje się, że tylko w 1847 głód i epidemie tyfusu oraz cholery dotknęły około 90% ludności Galicji i miały pochłonąć według, niektórych spekulacji 227 000 ofiar śmiertelnych. Z kolei w 1848 około 140 000 ofiar. W tym samym roku pojawiły się pierwsze doniesienia o kanibalizmie, choć odnotowywano je również w innych latach.