Francesco Jacomoni właśc. Francesco Jacomoni di San Savino (ur. 31 sierpnia 1893 w Reggio di Calabria, zm. 17 lutego 1973 w Rzymie) – włoski dyplomata i polityk, wiceregent Albanii w latach 1939-1943.
Kariera wojskowa Był synem bankowca Enrico i Ernesty z d. Donadio. 22 czerwca 1914 został zmobilizowany do armii włoskiej. W latach 1915–1918 uczestniczył w działaniach wojennych jako porucznik artylerii fortecznej. W 1916 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Rzymskim.
W służbie dyplomatycznej W maju 1919 rozpoczął służbę w Międzysojuszniczym Komitecie Wojskowym Konferencji Pokojowej w Wersalu pełnił także funkcję oficera łącznikowego przy obcych misjach wojskowych. Od października 1919 sekretarz w poselstwie Włoch w Bukareszcie, w sierpniu 1920 przeniesiony do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, gdzie pełnił funkcję sekretarza włoskich komisji w komisjach międzynarodowych. W 1923 przez kilka miesięcy pracował w poselstwie w Bukareszcie. Współpraca w Bukareszcie z ambasadorem Pompeo Aloisim doczekała się kontynuacji, kiedy Jacomoni w kwietniu 1926 został po raz pierwszy wysłany do Albanii. Był jednym z architektów włosko-albańskiego traktatu o przyjaźni i bezpieczeństwie (27 listopada 1926), który prowadził do uzależnienia politycznego i gospodarczego Albanii od Włoch.