Powrócił do ministerstwa w styczniu 1927, awansując na stanowisko zastępcy szefa gabinetu podsekretarza stanu. W tym czasie zajmował się przygotowaniem do publikacji włoskich dokumentów dyplomatycznych, a także wspierał ministra Grandiego na konferencjach międzynarodowych dotyczących reparacji i rozbrojenia.
Po objęciu stanowiska ministra przez Galeazzo Ciano, Jacomoni został w 1936 skierowany do Tirany, gdzie objął stanowisko ambasadora. Jego zadaniem było przygotowanie do przejęcia pełnej kontroli nad tym krajem. Od grudnia 1938 Jacomoni koncentrował się na szukaniu pretekstu do ewentualnej agresji włoskiej na Albanię, mimo iż nie odrzucał korzystnych dla Włoch możliwości porozumienia z władcą Albanii Zogiem I. Przedstawione w marcu 1939 ultimatum skierowane do Tirany nie doczekało się satysfakcjonującej Włochów odpowiedzi i 7 kwietnia 1939 doszło do inwazji na ten kraj.