3 Księga Henocha, Księga Henocha hebrajska (3 Hen) – apokryf starotestamentowy powstały i zachowany w języku hebrajskim. Znany także jako Księga pałaców, Księga rabbiego Iszmaela i Wyniesienie Metatrona.
Powstanie Ostateczna redakcja księgi nastąpiła w V lub VI wieku. Dzieło jest owocem tradycji, która narastała od czasów Machabeuszy. Najstarsze fragmenty księgi to rozdziały 3–15, opowiadające o wywyższeniu Henocha (Metatrona). Rzekomym autorem apokryfu miał być Iszmael, palestyński uczony zmarły przed powstaniem Bar-Kochby.
Treść Księga Henocha hebrajska opowiada o widzeniu, którego doświadczył rabbi Iszmael. Opisane jest między innymi przeniesienie Iszmaela do niebios (pałaców). W ostatnim pałacu rabbi ujrzał tron Boga. Bóg jest zupełnie różny od swojego stworzenia i dla niego niedostępny: mieszka w miejscu najbardziej oddalonym od człowieka, strzeżonym przez aniołów. Iszmael spotkał się także z Henochem, który po wzięciu do nieba wyzbywszy się ciała przyjął postać anioła, zmienił imię na Metatron i został wyniesiony ponad wszystkich innych aniołów, otrzymując tytuł Mały JHWH. Metatron wyjawił także Iszmaelowi organizację nieba, w którym znajduje się akademia i sąd, którego jest przewodniczącym.