Iszmael posiadł także wiedzę na temat hierarchii aniołów, niebiańskiej liturgii oraz kosmicznych liter, przez które stworzono świat.
Hugo Odeberg proponował podział księgi na dziesięć części: Wstęp (1–2). Część Henocha-Metatrona (3–16). Część angelologiczna (17–22; 25–28,6). Część sądowa (28,7–33,2). Niebiański Kedusza (35–36; 38–40). Fizyczne cechy nieba (23–24; 33,3nn; 34; 37; 22B; 22C); Widzenie Iszmaela dotyczące cudów niebiańskich: kosmiczne litery (41); żywioły niebiańskie utrzymywane przez Imię Boże (42); zasłona Miejsca, na której są wyryte wszystkie czyny przeszłe i przyszłe (45); gwiazdy i planety (46); dusze nienarodzonych, zmarłych i dusze ukaranych aniołów (43–44; 47); opisy apokaliptyczne (44,7–10; 45,5; 48A). Boskie Imiona (48B). Krótszy opis wyniesienia Metatrona (48C). Imiona Metatrona, przekazanie tajemnic Mojżeszowi, protesty aniołów (48D).
Tekst zawiera nieliczne zapożyczenia z łaciny (familia, 12,5) i języka greckiego (γλωσσόκομον, 27,2).
Znaczenie Księga należy do nurtu stojącego w opozycji do antyhenochiańskiego judaizmu rabinicznego. Jest również jednym z najistotniejszych tekstów nurtu mistyki merkaby, która wywodziła się od interpretacji wizji tronu Bożego u Izajasza i Ezechiela.