na Pilsku (stok północny) do 1993, powierzchnia zerodowana w wyniku działań ratraków i kantów nart na trasach narciarskich stanowiła 30% powierzchni degradowanych, podczas gdy formy erozyjne, za które odpowiada turystyka piesza na tych samych trasach narciarskich, stanowiły 70% tych powierzchni.
Zapobieganie Zarządcy terenów podlegających intensywnej erozji turystycznej (np. parki narodowe, czy krajobrazowe) podejmują działania mające na celu ograniczenie jej skutków. W partiach wysokogórskich rekultywacja jest trudna do prowadzenia z uwagi na duże deniwelacje i znaczne nachylenia stoków w obrębie ścieżek. Do najczęściej stosowanych zabiegów należy stosowanie siatek i mat z tworzyw naturalnych (m.in. biodegradowalna w przeciągu dziesięciu lat juta) oraz sztucznych. Szlaki i nartostrady można posypywać ciętą słomą, obsiewać trawą, a następnie pokrywać siatkami. Innym sposobem jest pokrywanie szlaków drewnianymi stopniami, schodami, czy płytami. Umacnia się szlaki nawierzchnia kamienną. Ważne jest odwadnianie traktów. Na rozcięciach erozyjnych dokonywanych przez wodę buduje się tamy z lokalnych głazów i kamieni. Stosowane są fladry (chorągiewki), wygradzające fragmenty ścieżek, służące do ograniczenia dyspersji turystów na te miejsca. Celem eliminowania skrótów na zakosach stawiane są oporowe murki kamienne.